Over nemen

‘Een moment van schepping wordt niet uit strijd geboren’

Deze quote las ik in een van de boeken van Krishnamurti. Het raakt iets aan bij mij, omdat ik weet dat het waar is en toch heel lastig om te leven. In zijn zienswijze beperken we onszelf in onze vrijheid om maar niet (pijnlijk) geraakt te worden. We willen pijn en leed voorkomen en niet gekwetst worden, we willen regie en controle houden, omdat we denken dat we dan gelukkig zijn. Het is echter maar één kant van het leven en geraakt worden kun je niet voorkomen. Hoe meer je het wilt voorkomen, hoe groter het wordt, hoe meer jij op je tenen gaat lopen.

Vroeger vond ik, ingegeven door mijn opvoeding en omgeving, dat ik van alles moest worden, weten en zijn. Hierdoor heb ik heel lang het idee gehad dat ik snoeihard moest werken om dat allemaal waar te maken en om vooral niet door de mand te vallen. Het was een door mezelf gecreëerde mand die me in de klem hield. Het maakte me onvrij van de dingen doen die ik écht wilde doen en het zien van andere mogelijkheden.
In mijn werk heb ik een vooruitziende blik, ik zie stappen en een richting voor me. Soms wordt die vooruitziende blik een tunnelvisie en vind ik dat het eigenlijk zo moet gaan en zet ik mezelf  en het creatieve proces vast. Er is geen ruimte meer voor mezelf en ook niet voor de ander.

Je herkent het vast wel van jezelf of in je organisatie? Je wilt eigen verantwoordelijkheid en zelfsturing, maar als het niet gaat zoals jij het wilt, ga je overnemen of overrulen. Je neemt iemand zijn rol en daarmee verantwoordelijkheid over. Dit is destructief voor de bevlogenheid en het vertrouwen van je collega’s. Je ontneemt de ander de kans om te leren en te creëren. Bij de ander ontstaat gelatenheid en in het ergste geval gaat men saboteren en spelletjes spelen en verbaas jij je vervolgens over de mate van betrokkenheid. Pak ook vooral niet zelf het podium als de ander het verdient en je in je organisatie leiderschap, ontwikkeling en groei ambieert. Pak het podium juist wel als je een blunder maakt of bewust iets overruled, ga er dan voor staan en verschuil je niet achter anderen. Haal de kolen zelf uit het vuur.

Het overnemen zie ik mensen soms ook doen met de pijn en het leed van de ander. Men gaat het verdriet dragen of extreem helpen zonder dat de ander daar misschien echt op zit te wachten. Vaak ligt er onbewust een eigen behoefte aan gezien willen worden onder en als men zich op de ander richt, hoeft men zelf niet te voelen wat men te voelen en te doorleven heeft. Als je bepaalde signalen die voor jou bedoeld zijn niet oppikt, komt ergens een keer die man met de hamer langs, want je put jezelf helemaal uit. Ga niet redderen, neem niet ongevraagd over van de ander.

Het is een hele levenskunst die ik dagelijks met vallen en opstaan beoefen waarbij ik mezelf eraan herinner dat er meerdere wegen zijn om ergens te komen, dat het niet altijd hoeft te gaan zoals ik het wil. Dat mijn kinderen echt wel met minder leren een redelijk punt kunnen halen en mijn norm daarin niet leidend is. En als ze glansrijk falen, dat ze daar van leren en kunnen groeien. En dat het maken van ‘een foutje’ bij een opdrachtgever niet automatisch betekent dat de opdracht stopt.

Probeer je niet te laten leiden door beklemming, angst en controle, want dan ben je aan het strijden en daar gaat geen enkele scheppende en verbindende kracht van uit.

Renate O’Prinsen wérkelijk veranderen

Op de hoogte blijven van nieuwe blogs? Schrijf je in.

Lees ook:

6 november 2019
22 september 2019
5 september 2019