Doodlijn

Dit is de letterlijke vertaling van het woord deadline dat wij veelvuldig gebruiken. Naar hè? Als je het woord googelt, zie je dat het afstamt van de Amerikaanse Burgeroorlog halverwege de 19e eeuw en dat het letterlijk een lijn des doods was. Het was een krijtlijn (‘deadline’) die op de grond was aangebracht: de krijgsgevangenen die hier overheen ging, zelfs al was het maar een paar centimeter, werd zonder pardon doodgeschoten.

Bijzonder en ook best schrijnend hoe vaak we tegenwoordig dit woord gebruiken. We lopen over van deadlines, worden door anderen opgejaagd en jagen ook onszelf op alsof ons leven ervan afhangt. Deadlines voor het opleveren van dat lijvige rapport, een deadline voor het halen van dat feestje, een deadline voor die belangrijke vergadering en het beantwoorden van je mail. De tijd lijkt inmiddels onze grootste vijand te zijn geworden.

Uiteraard is het soms helpend om een richtlijn te hebben of een tijd af te spreken en dan ook op tijd te zijn, maar ik denk echt dat we ons moeten afvragen of het in alles noodzakelijk is en dat als we die tijd en ‘deadline’ hebben gehaald, we dan effectief en gelukkig zijn? Ja, dat dikke rapport ligt er, maar wat is de waarde ervan? Is het doorleefd, staan we er allemaal achter en wat gaan we er eigenlijk mee doen? Je bent op tijd op dat feestje, maar zit je er met aandacht en wil je er echt zijn? Je bent op tijd op die vergadering, maar ben jij daar nodig, heeft het meerwaarde en geeft het je energie? We gaan onzorgvuldig om met tijd en jagen elkaar op en denken dat als we al die deadlines halen, we dan goed bezig zijn.

Dat tempo wordt vaak ingegeven door perfectionisme, dat herken ik bij mezelf ook. Het beter dan best willen doen, meer willen leveren dan mij is gevraagd, me altijd keurig aan de afspraken houden en dit alles langs die torenhoge lat.

“Perfectionisme is eigenlijk angst op hoge hakken”

Als we met elkaar zo blijven rennen en het regelmatig stilstaan als achteruitgang blijven zien, dan wordt die deadline misschien wel letterlijk een dead line. Want hoe lang houd jij en wij dit met elkaar vol? Leven is anders bedoeld dan jezelf hijgend van weekend naar weekend slepen of van vakantie naar vakantie. We hebben de mond vol van balans en vitaliteit, maar handelen er vaak niet naar en laten ons leiden door de waan van de dag. Ook ik maak me hier regelmatig schuldig aan. Stel je grenzen, want door telkens die vaak irreële deadline te halen, houd je dat onmogelijke tempo en het patroon met elkaar in stand.

“Nee is ook een antwoord, want anders is jouw ja niets waard”

Oprecht blij en geraakt  ben ik als ik zie wat de waarde is van vertragen en ik hiervoor de bedding mag maken binnen teams. Hoe mensen weer aankomen bij zichzelf, uit het hoofd en recht in het hart. Dat er weer verbinding ontstaat, we elkaar wérkelijk zien en het moedige gesprek wordt gevoerd over dingen die er echt toe doen. Vertragen is versnellen en ook ‘lummeltijd’ is toegestaan, want je laadt ervan op. Het geeft energie, vergroot je helderheid en daarmee je effectiviteit.

En ja, daar moet je tijd voor maken!

Renate O’Prinsen wérkelijk veranderen

Op de hoogte blijven van nieuwe blogs? Schrijf je in.

Lees ook:

27 oktober 2019
22 september 2019
5 september 2019