Angst voor zweverigheid

“We gaan toch niet zweverig doen?”, vroeg een van de teamleden. Ik had zojuist, op basis van persoonlijke interviews, mijn bevindingen teruggekoppeld van de situatie in hun team en een teamdag voorgesteld om met elkaar te bouwen aan de onderlinge relatie en het vertrouwen. Iedereen was stil van de situatie waarin ze met elkaar terecht waren gekomen die ze unaniem herkenden als de pijnlijke werkelijkheid. “We hebben al eens meer van die sessies gehad en het heeft niets opgeleverd, er is niets mee gedaan”, bracht een van de teamleden in. Mijn vraag was: “Wat heb jij er zelf mee gedaan?” Het bleef stil…

Ondanks de goede intenties, herken ik dat er binnen organisaties met regelmaat dingen gedaan en georganiseerd worden die los staan van de context, waar men het doel of de aanleiding niet van kent en waar intern geen eigenaar van is. Ook is niet altijd helder of scherp wat er na een teamdag kan worden gedaan of wordt afgesproken om het geleerde te integreren in de praktijk. Dit draagt niet bij aan de kwaliteit en duurzaamheid van de activiteit of interventie.

Aan de andere kant is jouw mindset waarmee je in een sessie stapt, bepalend voor hetgeen je leert en ontdekt. Vaak heb je vooraf al een beeld, verwachting of ervaring uit het verleden die je projecteert op de nieuwe situatie. Dit draagt niet bij aan ontwikkeling, komen tot iets nieuws of een betere situatie. Onbewust doen we dit vaak. Of we brengen alleen ons hoofd mee en laten ons hart thuis. Laten we het vooral praktisch en concreet houden, is dan de boodschap.

Ik geloof oprecht dat je met elkaar verantwoordelijk bent voor de kwaliteit van bijvoorbeeld een teamdag door jezelf er echt in te plaatsen. Het is makkelijk om te wijzen naar diegene die het begeleidt als bijvoorbeeld datgene wat voor jou van belang is, niet op tafel komt. Wat heb jij dan nagelaten in te brengen? Hetzelfde geldt voor zweverigheid. Durf en kun je zien waar je bang voor bent? Meestal als iets dichtbij komt, als je geraakt wordt, gaan of willen we ervan weg. Concreet worden, snel naar een oplossing werken maskeert vaak ons ongemak.

Mijn vragen aan de voorkant zijn: “Ben je bereid in te stappen en hierin ook naar jezelf te kijken, niet wetende wat exact de uitkomst wordt? Ben je bereid met open vizier en agenda het échte gesprek aan te gaan? Je te focussen op de toekomst in plaats van op het verleden?” Ik werk graag met teams die de situatie onder ogen willen zien door er met elkaar in te gaan staan. In trucjes of poppenkast geloof ik niet en dat vraagt lef, vertrouwen en verantwoordelijkheid van de deelnemers.

Binnenkort ga ik die ‘zweverige’ sessie faciliteren 😃, want ze zijn allemaal ingestapt en ik weet nu al dat het van waarde is. Natuurlijk vind ik het net zo spannend als zij, want er is veel beschadigd. Met respect, luisteren en openheid komen we een heel eind. Dat is de bedding die ik maak waarin ‘het systeem’ zich kan keren tot waarvoor het bedoeld is en de vreugde in werk weer groeit. Dat verdienen zij en ook hun doelgroep.

Renate O’Prinsen wérkelijk veranderen

Op de hoogte blijven van nieuwe blogs? Schrijf je in.

Lees ook: